Niemiecka kapitulacja

W pierwszym tygodniu maja 1945 r. miały miejsce negocjacje między Niemcami a siłami alianckimi. Niemcy byli gotowi pozwolić na transporty żywności, ale nie byli jeszcze gotowi poddać się. Koniec wojny przybliżył się jednak nagle, kiedy przyszła wiadomość o samobójstwie Adolfa Hitlera. 6 maja niemiecki generał Blaskowitz podpisał kapitulację w Wageningen.

4 maja 1945 r. marszałek polowy Montgomery przyjął oficjalną kapitulację niemieckiej armii w Europie północno-zachodniej w swym punkcie dowodzenia na Wrzosowiskach Lüneburger w Niemczech. Następnie, 5 maja 1945 r., kiedy to oficjalnie Niemcy już się poddali, generał Foulkes, dowódca 1. Armii Kanadyjskiej, zdecydował się sporządzić odrębny dokument kapitulacji. Wezwał on niemieckiego generała Blaskowitz do hotelu Hotel de Wereld w Wageningen, by podpisał kapitulację.

Początkowo Blaskowitz wysłał swego szefa sztabu, generała broni Reichelt’a. Powiedziano mu jednak, że to nie wystarczy i że Blaskowitz ma się stawić osobiście. O godzinie czwartej po południu tego samego dnia Blaskowitz przyjechał do hotelu. Na spotkaniu, wraz z dużą liczbą reporterów i kamerzystów, był też obecny Książę Bernhard pełniący funkcję naczelnego dowódcy Holenderskich Wewnętrznych Sił Zbrojnych.

Blaskowitz, któremu przedstawiono szczegółowy akt kapitulacji, poprosił o 24-godzinną zwłokę przed podpisaniem, by mógł ocenić, czy będzie w stanie spełnić wszystkie żądania zawarte w dokumencie. Blaskowitz wrócił następnego dnia (6 maja), by podpisać oficjalny akt kapitulacji wszystkich sił niemieckich w Holandii. Po pięciu latach okupacji kraj był znów wolny. Jednakże, mimo że wojna oficjalnie się skończyła, nadal zdarzało się wiele incydentów. Niektóre siły niemieckie odmawiały złożenia broni i ścierały się z członkami Holenderskich Wewnętrznych Sił Zbrojnych, albo ruchu oporu. W Amsterdamie zdarzenie tego rodzaju doprowadziło do śmierci 19 cywilów.

Słowa kluczowe


Mapa

Pokaż na mapie

Historie (14)

Więcej